Στη φωλιά της αλκυόνας

απο τον μαθητή του Ε2 Γ. Παπαδάκη

Δημιουργική γραφή στο Ιατρικό μουσείο

  Δυο ιστορίες που γράφτηκαν απο ομάδες παιδίων της Ε' τάξης στα πλαίσια δράσης δημιουργικής γραφής στο ιατρικό μουσείο του Πανεπιστημίου

Ομάδα 1^η

«Ο Κίνδυνος»

Στα παλιά χρόνια, το 1821, ένας άνδρας αποχαιρέτησε την οικογένειά του με την ελπίδα να σώσει την πατρίδα του. Κατά τη διάρκεια του πολέμου ένα απρόσμενο ατύχημα του χάραξε τη ζωή. Το πόδι του ακρωτηριάστηκε από ένα δυνατό χτύπημα.

Οι γιατροί εκείνης της εποχής προσπάθησαν να τον σώσουν δίνοντάς του μορφίνη χωρίς να ξέρουν την επίδρασή του. Αυτό το φάρμακο είχε μία επίδραση που κανείς δε θα φανταζόταν. Ήταν ναρκωτικό.

Ο καιρός περνούσε, οι γιατροί αυξάνανε συνεχώς την ποσότητα του φαρμάκου, γιατί το πόδι του άνδρα μολύνθηκε και πονούσε πολύ, με αποτέλεσμα αυτός να εθιστεί σε αυτό.

Μετά από καιρό, όταν ο άνδρας ήταν νεκρός, οι γιατροί κατάλαβαν το λάθος τους.

Ήταν όμως πολύ αργά….

Ομάδα 2^η

«Αψιθιά»

Κάποτε ζούσε ένας ταλαντούχος καλλιτέχνης, ο Van Gogh. Αυτός και κάποιοι άλλοι καλλιτέχνες πίνανε ένα λικέρ από την αψιθιά. Όταν πίνεις την αψιθιά, η όρασή σου είναι λίγο διαφορετική από την πραγματικότητα. Συγκεκριμένα, ο Van Gogh έβλεπε μία πράσινη κυρία. Η αψιθιά είχε ανακαλυφθεί πριν πολλά χρόνια και ήταν γνωστό ότι είχε τοξικά συστατικά.

Όταν ζωγράφιζε ο Van Gogh, ζωγράφιζε θολά. Θα θέλαμε να δούμε τους πίνακές του, αλλά δε θα θέλαμε να τον γνωρίσουμε από κοντά! Εσείς θα θέλατε να τον γνωρίσετε;

The end!  

Μπερδεμένες γατοϊστορίες...

από τον μαθητή του ΣΤ2, Κώστα Π.

    Μια φορά κι έναν καιρό ζούσαν στο δάσος τα στρουμφάκια. Μια μέρα λοιπόν ξύπνησε ο Δρακουμέλ και φώναζε:

-Ψιψινέλ!!!! Μόλις μου ήρθε μια απαίσια ιδέα. 

-Έλα πες μου και θα μείνω με την έννοια. Είπε η Ψιψινέλ. 

-Εσύ θα πάρεις τηλέφωνο όλους τους γάτους να έρθουν εδώ για να πιάσουν τα στρουμφάκια.

-Έλα γάτε Σπιρουνάτε εγώ είμαι η Ψιψινέλ, μπορείς να έρθεις εδώ που σε θέλω;

Τα τρία γουρουνάκια ο λύκος και οι φίλοι του

από τη μαθήτρια του ΣΤ2, Άννα Κ.

    Μια φορά και έναν καιρό σε μια όμορφη πόλη ζούσαν τρία γουρουνάκια τα οποία ήταν τόοοσο άτακτα που συχνά τάραζαν τους κατοίκους με τις φάρσες τους. 

 Μία ηλιόλουστη μέρα ενώ τα γουρουνάκια σκεφτόταν πώς θα βασανίσουν τους συμπολίτες τους, ένας καλόκαρδος λύκος έκανε την βόλτα του, όταν ξαφνικά τα τρία γουρουνάκια του επιτέθηκαν και άρχισαν να τον κλοτσούν, να τον βρίζουν και να τον χτυπούν. Ευτυχώς όμως η Χιονάτη που περνούσε από εκεί, έτρεξε να υπερασπιστεί τον λύκο καθώς του ήταν ευγνώμων από τότε που έσωσε την μικρή της αδελφή Κοκκινοσκουφίτσα από ένα τρομακτικό τέρας που κυκλοφορούσε στο δάσος.

Η Χρυσομαλλούσα και οι επτά νάνοι

από τον μαθητή του ΣΤ2, Μάρκο Δ.

    Η Χρυσομαλλούσα μετά που έφυγε από το σπίτι των τριών αρκούδων ξαναπήγε στο δάσος. Εκεί βρήκε ένα καινούργιο σπίτι. Άνοιξε την πόρτα και είδε επτά σερβίτσια κι ένα μεγάλο, το ίδιο και οι καρέκλες επτά μικρές και μια μεγάλη, το ίδιο και τα κρεβάτια επτά μικρά κι ένα μεγάλο. Έφαγε από όλα τα σερβίτσια, έκατσε σε όλες τις καρέκλες και ξάπλωσε στο πιο μαλακό κρεβάτι του σπιτιού. 

Μπαίνοντας στη μηχανή του χρόνου...

από τη μαθήτρια του ΣΤ2, Μαρία Κ. 

Κουκάκι 12:40 μ.μ 

Εγώ: Καλημέρα παιδιά! Πώς είστε;

-Σχετικά καλά εσύ;

-Καλά. Γιατί τέτοια μούτρα;

-Η κυρία στο σχολείο μάς έβαλε μία άσκηση σχετικά με το παρελθόν και το μέλλον…

-Δηλαδή;

-Πώς πιστεύουμε ότι ήταν και θα είναι οι άνθρωποι….

Η νέα Σταχτοπούτα

από τη μαθήτρια του ΣΤ2, Λευκοθέα Β. 

    Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν μια κοπέλα, η Στέλλα. Η Στέλλα ήταν ορφανή και γι’ αυτό δούλευε στο σπίτι μιας πλούσιας χήρας σαν υπηρέτρια. Αυτή η χήρα είχε δυο κόρες, την Αναστασία και την Ντριζέλα. Και οι τρεις γυναίκες ήταν πολύ κακές και άσχημες και ζήλευαν πολύ τη Στέλλα που ήταν γλυκιά, καλοσυνάτη και όμορφη. Γι’ αυτό της ανέθεταν όλες τις δουλειές του σπιτιού.

   Μια μέρα ήρθε ένα γράμμα απ’ το Δημαρχείο. Ο Δήμαρχος οργάνωνε πάρτυ σε ένα κλαμπ για να γιορτάσει τα γενέθλια του γιού του και παράλληλα να του βρει νύφη. Γι’ αυτό είχε καλέσει όλες τις νέες κοπέλες της πόλης.

   Η Στέλλα ήταν πολύ χαρούμενη για το πάρτυ. Αλλά η κυρία του σπιτιού δεν την άφησε να πάει γιατί φοβόταν πως το δημαρχόπουλο θα διάλεγε εκείνην και όχι κάποια από τις κόρες της. Έτσι, έφυγαν οι τρεις γυναίκες και άφησαν τη Στέλλα μόνη.

Παραμυθομπερδέματα...

από τους μαθητές του ΣΤ2, Γιώργο Στ, Μαρία Παν., Μαρία Παρ.,

   Ο Ρομπέν των Δασών, τα τρία γουρουνάκια και η κακιά Κοκκινοσκουφίτσα

   Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε ο Ρομπέν των Δασών σε μια βίλα, και μια μέρα αποφάσισε να

πάει μια βόλτα στην εξοχή.
   Καθώς προχωρούσε συνάντησε τα τρία γουρουνάκια που έτρεχαν βιαστικά. Με το που τα βλέπει ο Ρομπέν τα ρώτησε γιατί έτρεχαν τόσο βιαστικά, και τα γουρουνάκια του απάντησαν να κοιτάξει πίσω του. Με το που κοιτάει πίσω του βλέπει να τα κυνηγάει η κακιά Κοκκινοσκουφίτσα. Αμέσως ο Ρομπέν βγάζει το σπαθί του και άρχισαν να παλεύουν. Η μάχη ήταν σκληρή αλλά στο τέλος ο Ρομπέν νίκησε και μετά το συζήτησαν πολιτισμένα και έγιναν όλοι φίλοι.

Ο Τiμ και ο Λουκ

απο το μαθητή του Ε2 Νίκο Β.

    Κάποτε σε ένα πανέμορφο δάσος ζούσε ο Τιμ ο σκαντζόχοιρος με τον φίλο του τον Λουκ τον σκίουρο. Ήταν πολύ αγαπημένοι και κάθε μέρα έπαιζαν στην μεγάλη λίμνη μαζί με τα άλλα ζώα. 
    Μια μέρα τα ζώα άκουσαν ένα περίεργο θόρυβο και έτρεξαν να κρυφτούν στους θάμνους . Μετά από λίγο οι δύο φίλοι έτρεξαν να δουν τι συμβαίνει, ακολούθησαν τον θόρυβο και τους οδήγησε σε τρεις μπουλντόζες που έκοβαν τα δέντρα από το δάσος τους.
    Μόλις είδαν τους ανθρώπους να καταστρέφουν τα δέντρα, φώναξαν βοήθεια από τα άλλα ζώα του δάσους. 
   Η αρκούδα τρόμαξε τους ξυλοκόπους, οι λύκοι τους περικύκλωσαν.
   Οι δύο φίλοι αφού έδιωξαν τους ξυλοκόπους ξανά φύτεψαν τα δέντρα και δεν τους ξανά ενόχλησε κανείς.

Μαντινάδες

απο το μαθητή του Ε2 Κωσταντίνο Α.

Για τη φιλία

Στο σχολείο θα διδαχθείς πολλά

όλα τα μεγαλεία

εκεί θα μάθεις την αγνή

και σταθερή φιλία.

Για το σχολείο

Γνώση, αξία και ομορφιά

θα βρεις σε ένα βιβλίο

κοίτα καλα να διδαχτείς

πριν βγεις απο το σχολείο.

Μάρτη, η μικρή ελαφίνα

απο τη μαθήτρια του Ε2 Μαρία Π.

 

     Ήταν μια γλυκιά ανοιξιάτικη μέρα τότε που όλα τα ζωάκια του δάσους μαζεύτηκαν γύρω από την ελαφίνα για να καλωσορίσουν το νεογέννητο ελαφάκι της .Η μαμά του το ονόμασε Μάρτη και περήφανη το σύστησε σε όλους. 

    Μόλις το ελαφάκι στάθηκε στα πόδια του ,άρχισε να τρέχει εδώ κι εκεί και να παίζει χαρούμενο με τους φίλους. Όλοι τους ήθελαν να του δείξουν τις ομορφιές του δάσους και να του μάθουν τα μυστικά του. Το καλοκαίρι πέρασε με πολύ παιχνίδι και ξεγνοιασιά. 

    Κι έπειτα ήρθε ο κρύος χειμώνας, που με το χιόνι του σκέπασε ολόκληρο το δάσος. Ο Μάρτη μάθαινε να κρατά ισορροπία άνω στον πάγο και έπαιζε χιονοπόλεμο με τους φίλους του. Μαζί τους ήταν και η Μελίνα, μια όμορφη ελαφίνα στην ηλικία του Μάρτη.       Μια μέρα όμως όλα άλλαξαν όταν στο δάσος ήρθαν κυνηγοί. Τα ζωάκια

Μαντινάδες για την Κρήτη

απο τον μαθητή του Ε2 Νίκο Π..


Στον κόσμο πάω και κρατώ
χώμα του Ψηλορείτη
τη γη κεντρίζω να γενεί
όλος ο κόσμος Κρήτη.


Το χρέος μου θεόβαρο
ωσάν τον Ψηλορείτη
που κουβαλώ στους ώμους μου
να μείνει η Κρήτη Κρήτη.


Ψηλά στον Ψηλορείτη μου
μια μέρα θα ανεβώ
εκειά που ζούνε οι αετοί
την Κρήτη να αγναντεύω.

Το σκιουράκι που ήθελε να πετάξει

απο τη μαθήτρια του Ε2 Ελίνα Μ.
    Μια φορά σε ένα δάσος ζούσε ένα μικρό σκιουράκι που πάντα ονειρευόταν να πετάξει.

-Πόσο θα ήθελα να πετάξω όπως τα πουλιά, τη μέλισσα, το κουνούπι … έλεγε κάθε τόσο αναστενάζοντας.

   Μια μέρα μία πάπια άκουσε το παράπονο του και το λυπήθηκε.

- Θέλεις αλήθεια να πετάξεις; το ρώτησε.

- Φυσικά και θέλω, το όνειρο μου είναι αυτό, λέει το σκιουράκι.

- Τότε θα σε βοηθήσω είπε η πάπια .

Μαντινάδες για φίλους

απο τη μαθήτρια του Ε2 Όλγα Φ.

Λένε πως η καρδιά χτυπά

για να δίνει στο σώμα αίμα 

μα εγώ την έχω μοναχά

για φίλους  σαν κι εσένα.

Μόνο στα δύσκολα μπορείς

να δεις τη δύναμη σου

αρκεί να έχεις έμπιστους

φίλους μες στη ζωή σου

Ο κόσμος που θα' θελα να ζω

απο τη μαθήτρια του Ε2 Ραφαέλα Κ.

Τι θα’ θελα εγώ;

Να ζω σε έναν 

κόσμο μαγικό,

σε έναν τόπο με παιχνίδι

χορό και φαγητό.

Να χορεύω όλη μέρα 

να γλεντάω, να κοιμάμαι 

και να τρώω παγωτό.

Θα΄θελα να΄μαι με τους γονείς μου, 

τους φίλους και συγγενείς μου, 

να μιλάμε, να γελάμε

και να παίζουμε κρυφτό.

Σε αυτό τον κόσμο μαγικό

που θα΄θελα να ζω

δεν θέλω πείνα, δυστυχία

και τίποτα ακριβό.

Να΄ναι όλα τσάμπα, 

να μην υπάρχει ο φτωχός.

Να μην υπάρχουν κλέφτες, 

σκοτωμοί και πόλεμοι

και να΄μαστε όλοι αγαπημένοι 

και ευτυχισμένοι.

Η Κοκκινοσκουφίτσα από την ανάποδη

απο το μαθητή του Ε2 Γιώργο Π. 

      

      Μια φορά κι έναν καιρό, ζούσε σ’ ένα τεράστιο δάσος που και τα ζώα μπορούν να μιλούν, ένα μικρό κοριτσάκι, η Κοκκινοσκουφίτσα. Η Κοκκινοσκουφίτσα ήταν γενικά λίγο αγενής, γιατί μέσα στο δάσος δεν υπήρχε σχολείο, για να πάει και να μάθει πώς να συμπεριφέρεται ωραία. Ζούσε σε μια καλύβα μαζί με τη γιαγιά της, που της είχε ράψει μια όμορφη, κόκκινη ζακέτα και επειδή της άρεσε και τη φορούσε συνέχεια, την ονόμασαν Κοκκινοσκουφίτσα.

            Η γιαγιά όμως της Κοκκινοσκουφίτσας είχε ένα μυστικό, που δεν το έλεγε σε κανέναν. Είχε φίλο έναν καλό λύκο, που ζούσε βαθιά στο δάσος σε μια μεγάλη σπηλιά. Μια μέρα, η γιαγιά

Το μυστικό των πειρατών

απο τη μαθήτρια του Ε2 Ευγενία Α.                  

   Μια μέρα του καλοκαιριού ένα αγοράκι πήγε με τη μαμά του στη θάλασσα. Καθώς το παιδί κολυμπούσε είδε κάτι παράξενο να επιπλέει. Ήταν ένα μπαούλο που έγραφε πάνω 0009.

-Τι είναι άραγε αυτό το μπαούλο και τι μυστήριος αριθμός που είναι αυτός; Αναρωτήθηκε το παιδί που με παράξενο ύφος κοιτούσε το μπαούλο. Προσπάθησε να το ανοίξει αλλά δεν τα κατάφερε. Κάτι παράξενο όντως κρυβόταν σε αυτό το μπαούλο.

-Έχω μεγάλη περιέργεια τι άραγε να σημαίνει αυτός ο αριθμός δεν μπορώ να καταλάβω.

Ξαφνικά ακούστηκε μία φωνή.

-Παιδί μου που είσαι; Φεύγουμε πέρασε η ώρα.

Το παιδί δεν είχε άλλη επιλογή και έτσι έφυγε από την παραλία. Τελείωσε το καλοκαίρι και το παιδί δεν ξαναπήγε  σε αυτή τη θάλασσα.

Πέρασαν

Μια περιπέτεια στο δάσος

απο το μαθητή του Ε2 Βασίλη Δ.
  Κάποτε,  ζούσαν σε ένα μεγάλο δάσος δύο αχώριστοι φίλοι μία αλεπού και ένας λύκος. Έπαιζαν κάθε μέρα μαζί με τα άλλα ζώα του...δάσους.                                                                                                              

Μια μέρα καθώς παίζανε άκουσαν ένα παράξενο θόρυβο. Όταν πήγαν εκεί από πού προερχόταν ο θόρυβος είδανε κάτι ξυλοκόπους να κόβουν παράνομα τα δέντρα.

Μετά από λίγη ώρα σκέφτηκαν ότι πρέπει

Οι άσπροι καλικάτζαροι

από τη μαθήτρια του Ε2, Λευκοθέα Β.

  Όπως λέει μια παλιά παράδοση στα έγκατα της γης μέσα στην μαυρίλα και την βρωμιά ζουν οι καλικάντζαροι. Πλάσματα άσκημα, με μακριές ουρές που με τα πριόνια τους θέλουν να κόψουν το δέντρο της γης και να το ρίξουν κάτω.

  Όμως κάθε χρόνο στις γιορτές πετάνε τα πριόνια τους και φεύγουν για τον απάνω κόσμο. Εκεί, και τι δεν κάνουν, όλες τις σκανταλιές που μπορείτε να φανταστείτε. Τρώνε πίνουν μέχρι τα Θεοφάνια, που φοβισμένοι απ’ το λιβάνι του παπά. Μα όταν γυρνούν στον κάτω κόσμο το δέντρο έχει ξανά ριζώσει και ξανά τα ίδια.

Το παιδί που έσωσε τα Χριστούγεννα

Από τη μαθήτρια του Ε4 Αριάνθη Π.

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΒΑΣΙΛΗ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΙ!!

  Εκείνο το χιονισμένο απόγευμα, ο Άγιος Βασίλης καθόταν στην πολυθρόνα του πίνοντας ζεστό τσάι, περιτριγυρισμένος από τα ζωάκια του και τα ξωτικά του βλέποντας φωτογραφίες από το album του αναστέναζε ενθυμούμενος πόσο καλύτερα ήταν στα παλιά τα χρόνια.

- Χο, χο, χο! Τι ωραία που ήταν τα παλιά τα χρόνια! Τότε που δεν υπήρχαν οι υπολογιστές, τα tablets… Τότε που σε όλα τα σπίτια υπήρχαν καμινάδες. Τώρα υπάρχουν τόσες κεραίες της τηλεόρασης που ενοχλούν τους καημένους τους ταράνδους μου.
- Έτσι όπως εξελίχθηκε ο κόσμος… πολλά έχουν να δουν ακόμη τα μάτια μας! απάντησε ένα έξυπνο ξωτικό.

- Τι λέτε; Πάμε μία βόλτα έξω μήπως και άλλαξαν τα πράγματα; αναρωτήθηκε ο Άγιος Βασίλης.

-Ναι, ναι!! φώναξαν μερικά ξωτικά.
Έτσι λοιπόν βγήκαν μία βόλτα έξω! Μα τι να δουν!